Święto Matki Boskiej Jagodnej

Nawiedzenie Najświętszej Marii Panny obchodzone w Kościele 2 lipca, to święto maryjne, któremu w Polsce towarzyszą ciekawe wierzenia, obchody ludowe i niezwykłej urody legendy. W polskiej tradycji ludowej obchodzi się je jako uroczystość Matki Boskiej Jagodnej. Ludowa legenda, uczyniła Matkę Boską patronką jagód leśnych i ogrodowych. Można je było zbierać i jeść bez uszczerbku dla zdrowia po świętym Janie, czyli po 24 czerwca, a jeszcze lepiej po Matce Boskiej jagodnej, po 2 lipca.

Ten drugi termin zwyczajowo obowiązywał wszystkie kobiety, a już zwłaszcza ciężarne i te, którym w ostatnich latach zmarło dziecko, także te, które często roniły ciążę lub rodziły martwe dzieci. Kobiety - matki dotknięte takimi nieszczęściami, wierzyły głęboko, że Matka Boska widzi ich boleść i że jest gotowa wziąć je w swoją opiekę, w zamian za niewielką ofiarę, złożoną w intencji zmarłych lub nie donoszonych dzieci.

Wieżyły, że jeśli do 2 lipca nie będą zbierać ani jeść jagód leśnych, malin, poziomek, porzeczek, agrestu i polecą się w modlitwie Matce Boskiej Jagodnej, to za jej przyczyną odejdzie od nich zły omen i będą mogły wydać na świat zdrowe i silne potomstwo, odporne na choroby i czary, a więc będą mogły cieszyć się szczęśliwym macierzyństwem.

Można jednak przypuszczać, że początki i najstarsze korzenie tego święta wywodzą się z wcześniejszych, starszych niż chrześcijaństwo, kultowych uroczystości i ofiar z płodów ziemi składanych na początku lata bóstwom urodzaju i płodności.

 

Barbara Ogrodowska, Polskie Obrzędy i Zwyczaje Doroczne, Warszawa 2006